jannekeghana, 21 december 2011
Oeganda , Kampala 28°

Zadelpijn en ander damesleed

Shit happens… Of ja, was het maar zo denkt degene die hier naast mij zit, want zij kan al voor de tweede keer een week lang niet naar de wc… (aan namen noemen doe ik maar niet) Tja ik denk ook niet dat je kunt zeggen dat je in Afrika bent geweest zonder doktersbezoek. De surgery (huisartsenpost) is momenteel dan ook de meest toeristische attractie onder de blanken hier in het guesthouse. Aangezien ik mijn portie ellende al in Ghana heb gehad, ben ik nog steeds kerngezond (klop klop)!

Shit happende ook toen we twee weken geleden naar Jjaja Bbanga vertrokken voor een nieuw toeristenonderzoek (wat een vervelende stage hebben we toch!). De reis verliep niet geheel vlekkeloos, zoals dat in Africa ook niet zou kunnen. Het avontuur begon toen ik voor het raadsel stond hoe ik met mijn backpack achterop een boda moest rijden… Op mijn rug dan maar? Niet zo’n goed idee achteraf, want bij elke hobbel kieperde ik bijna achterover. Volgens mij had ik dit keer het gewicht niet helemaal goed verdeeld en dat terwijl het al de VIJFDE keer was dat ik de backpack moest inpakken (inmiddels zit ik op NEGEN keer). Ik ben het in- en uitpakken nu wel zat dus ik ben blij als vrijdag mijn TIENDE en laatste keer wordt. Maar goed, ik dacht dus heelhuids aan te komen op het taxipark, toen mijn bodadriver besloot om linksaf te rijden i.p.v. rechtdoor. Het eigenwijze mannetje dacht zeker te weten bij de ingang van het nieuwe taxipark te moeten zijn, terwijl ik met mijn eigen ogen had gezien dat Simone rechtdoor was gereden. Na een hoop gemopper en “gemuzungu” van alle andere verkeersmaniakken (we stonden namelijk vast tussen auto’s, bussen en heel veel modder), zijn we toch maar te voet die andere straat ingegaan. Daar was Simone als lange, roodharige, blanke al snel gevonden en mochten we op zoek naar de goede matatu (taxibusje). Na een slaperige (bedankt reistabletjes ) reis van “maar 3,5 uur” kwamen we aan bij de kruising vanuit waar we ook weer op de boda naar Jjaja Bbanga moesten rijden. Wat te doen met mijn backpack en welke boda zag er het meest betrouwbaar uit? Dat overdenkend was er allang een dronken bodadriver met mijn backpack vandoor gerend, want dit was natuurlijk DE kans om een keer een muzungu achterop te hebben. Mooi niet dus, want bij dat maffe ventje ging ik echt niet achterop! Na wat heen en weer gebanjer zat ik dan toch achterop een andere boda: een overenthousiaste kerel die de dag van zijn leven had omdat hij nog nooit een blanke achterop had gehad. En nu denken jullie misschien: waar bleef de backpack? Nou die had ik tussen mij en die kerel ingeklemd nadat ik had uitgelegd dat ik anders achterover zou kukelen. Mijn toneelstukje over hoe dat zou gebeuren zorgde ook weer voor een hoop hilariteit onder de overige drivers, dus ik was blij toen we op weg gingen. Na een dik half uur de rimboe in te zijn gereden kwamen we aan bij Jjaja Bbanga: een pittoresk huisje dat omgetoverd was van the chiefs palace naar een guesthouse. Wat een prachtig landschap en wat een rust! En wat hebben we daar vier dagen gedaan? Niks. Het was daar zo stil en rustig dat ik me vooral bezig heb gehouden met kaarten, lezen, eten en wandelen (op het slakkentempo van Carol zodat we steeds over onze eigen voeten struikelden). Resti en Carol (twee super leuke meiden van onze leeftijd) begeleidden ons, maar hadden verder ook niet veel om handen. Toen we het weekend ingingen hadden we leuke plannen gemaakt, maar daar kwam al snel een einde aan. Op zaterdagmiddag kwam de familie van wie het guesthouse vroeger was onze rust verstoren. Na eerst voor herrie en onrust te hebben gezorgd, begonnen ze te dreigen dat ze naar binnen wilden. Dat was absoluut niet de bedoeling en ook niet toegestaan dus toen begonnen ze nog meer te dreigen en met stenen op het dak te gooien. Simone als koele kikker en ik behoorlijk in paniek, hebben Resti en Carol ervan kunnen overtuigen onze spullen te pakken en weg te gaan. Nadat we dus ons huis uitgejaagd waren, stonden we na vijf minuten stil met de auto: benzine op en geen bereik! Hallo Uganda! Om een lang verhaal kort te maken, hebben we uiteindelijk toch een hotel kunnen bereiken en hebben we daar twee nachten als prinsesjes geslapen. Luxe went en verveeld snel gelukkig, dus we waren blij dat we op maandag weer terug mochten voor één nacht.

Op dinsdag zijn we vertrokken naar ons volgende paradijsje: Rwenjeru Campsite. Wat een prachtig uitzicht! Ik dacht echt dat ik midden in de Lion King liep, tussen de koeien en bergen! Wauw! Ook hier mochten we weer de toerist uithangen, maar die opdracht is mislukt (Sander wordt altijd als eregast ontvangen en had ons gestuurd om te onderzoeken hoe het als normale toerist is). Zodra ze in de gaten hadden dat we voor ICU werkten en promotie wilden maken, is het naar hun hoofd gestegen en werden we behandelt als koningen! Precies NIET de bedoeling dus!
We hebben uiteindelijk super veel leuke dingen gedaan (workshop boter maken, koeien kijken, museum bezoeken, gesprekken met universiteitsprofessoren, markt, kampvuur etc.) maar wel allemaal met een dubbel gevoel. De mensen daar zijn namelijk 24/7 dronken (niet geheel onlogisch want 100 ml 40% alcohol kost 0,15 eurocent)… Ook daar waren we al voor gewaarschuwd, maar na een paar dagen waren we de dronkenmanverhalen en het tien keer voorgesteld worden aan dezelfde persoon wel zat (ik zal nooit meer vergeten dat auntie Maria auntie Maria heet ). We zijn er toen stiekem tussen uit gepiept onder het motto “we willen ervaren hoe mensen ons benaderen wanneer we zonder local lopen”. Een fikse maar heerlijke wandeling van een uur heen, een verrukkelijke lunch (dikke salade en ijs toe) en een wandeling van een uur terug hadden ons weer een leeg en fris hoofd opgeleverd… totdat we op de Campsite terug kwamen en we te horen kregen: “oh there is a campfire meeting tonight and some journalists will come to interview you and send it to the local television”. WHAT!?! You’re kidding right? “Uh no….”. Oke, en nu? Douchen, haren kammen, smoesjes verzinnen om niet te gaan en uiteindelijk toch maar de moed bij elkaar rapen om wel te gaan. Onze journalist was uiteindelijk gewoon een jochie met een rugzakje met pen en papier. Toen hij in de gaten had dat we helemaal niet van een belangrijke organisatie waren (wat onze dronkenmansvriend waarschijnlijk had verteld) maar gewoon twee studenten, was hij al snel verdwenen haha. Langzaamaan kwamen de andere gasten ook “binnen” druppelen en begon de meeting: kampvuur; ongeveer tien locals uit het dorp; opa en oma (van 100 en 97 die de hele dag met ons wilden knuffelen, iedere dag de krant lezen, in de tuin werken en een boek hebben geschreven over hun leven samen!!!); onze gidsen (tevens dronken coördinatoren/managers/voorzitters van het hele project maar voor ons slechts twee pannenkoeken met dovemansoren); twee professoren en twee studenten van de uni; wij en drie mannen in driedelig pak van het district. Één van die drie mannen propte zichzelf naast mij het bankje (hij was behoorlijk uit de voegen gegroeid) en luid smakkend op een stuk geroosterde geit wilde hij wel eens weten hoe we hem naar Nederland konden helpen en hoe hij daar een vrouw moest krijgen. Spontaan had ik opeens een hele leuke vriend in ons kikkerlandje (genaamd Klaas) en ik was blij toen hij zijn mond hield omdat de introductie van de meeting begon. Ik moest namens Simone en mij onze bevindingen presenteren. Dat ging wonderbaarlijk goed en na wat verbaasde gezichten en her en der een compliment was ik toch bijzonder trots op mijn Engelse prestaties! Schouderklopje voor mezelf.

Om ook dit verhaal weer kort te houden: de meeting was vooral hielenlikkerei en het winnen van stemmen voor de districtsleden, maar was er nooit geweest als wij blanke boerenmeisjes er niet waren geweest. Dankzij onze aanwezigheid (want meer was het niet) is er nu een nieuwe weg, elektriciteit en publiciteit beloofd, maar ik vraag me af in hoeverre die beloftes nagekomen worden. Het was in ieder geval weer een zeer bijzondere ervaring!

Dat was dan ons avontuur in Rwenjeru Campsite, want nu zijn we weer in Kampala in het blanke guesthouse. We hebben hier alles uitgewerkt tot een super mooi handboek en promotionele paperassen. Fijn dat we wat tastbaars kunnen aanleveren, iets waar de organisatie om gevraagd heeft en iets dat als het goed is meer toeristen gaat opleveren! Mijn verblijf in Uganda loopt alweer ten einde, vrijdag vlieg ik al terug de natte sneeuw tegemoet! Zou toch fijn zijn als iemand goede sneeuw kan regelen en ik me kan uitleven op het bouwen van sneeuwpoppen .

Oh dan nog de verklaring over zadelpijn in mijn titel: Maandag zijn we met z’n negenen gaan paardrijden. Voor mij was dat een wens die ik al een paar jaar had dus dit was de kans! Na een reis van 3,5 uur (in Nederland zouden we dat normaal nooit doen natuurlijk maar voor hier is dat heel normaal) zijn we eerst bij de source of de Nile geweest… Heel mooi en rustig! Daarna zijn we op weg gegaan naar onze paardenvrienden, alhoewel mijn paard al binnen een kwartier mijn vriend niet meer was. Op de een of andere manier had mijn JD geen zin om te gehoorzamen, was hij alleen maar de andere paarden aan het lastigvallen, de maïs uit de velden aan het eten en aan de verkeerde kant aan het lopen… Al binnen tien minuten moest mijn paard vastgebonden worden aan die van een gids en zat ook ik dus “vast”. Twee uur lang hobbelen, van het uitzicht genieten en jaloers zijn op de groep die mocht gaan draven (mijn pipopaard was niet te vertrouwen dus dat heb ik niet gedaan) hebben me nu eindelijk het principe van zadelpijn doen begrijpen! Vooral lastig met zitten, maar super lachwekkend omdat we dus met z’n negenen in dit schuitje zitten.

Vandaag gaan we nog even op oorbellen en chocoladejacht en morgen gaan we naar Entebbe. Daar willen we met een visserbootje mee het Victoriameer op om een visserdorpje te bezoeken, leuk!

Dit was mijn laatste blog, mijn laatste verhaal over een erg bijzondere en diverse reis in Uganda! Iedereen die op welke manier dan ook aan me heeft gedacht, gesteund, geholpen of mijn verhalen heeft gelezen: bedankt! Ik hoop dat ik velen van jullie heb mogen inspireren om een keer de zee over te vliegen en een eigen Africa avontuur aan te gaan!

Ik wens iedereen een hele fijne kerst en een INSPRIREREND en GEZOND 2012!

Liefs en een knuffel,
Janneke Johanna Maria

(Sorry voor mijn minder spetterende manier van schrijven dit keer, maar bij gebrek aan inspiratie en vriendelijke doch dringende verzoeken van velen heb ik toch maar een verhaal uit mijn mouw geschud.)

Met HalloBuitenland.nl kun je Janneke in Oeganda echt goedkoop bellen!